Línvörur í Merci í París

Í stað þess að óska ykkur góðrar helgar með föstudagsblómum birti ég færslu í náttúruleg efni seríunni. Síðasta föstudag vorum við að dást að kirsuberjatrjám í París og því er eðal að halda þangað aftur. Ég vildi stundum að ég byggi í París bara svo ég gæti verslað borðbúnað hvenær sem mér hentaði í Merci, yndislegu concept-búðinni á Boulevard Beaumarchais í 3. hverfi, (muniði eftir þessari færslu?). Þau eru með netverslun en það er allt önnur stemning að rölta um búðina og snerta efnin. Ég er svo hrifin af línvörunum þeirra og hef sett margar á óskalistann. Ef þið eruð að leita að náttúrlegum efnum fyrir heimilið þá er Merci rétta verslunin.

Tauservíettur, 100% lín, blá (French blue) + fölbleik (blush pink)

Ég á nokkrar tauservíettur frá Merci í hlutlausum tónum. Þær eru framleiddar úr þvegnu líni og eru náttúrulega krumpaðar í útliti. Fyrir sumarið langar mig í liti eins og bláan (French blue), mjög ljósbláan tón (blue lagoon), fölbleikan (blush pink), og jafnvel skærbleikan (bright pink), sem lítur út fyrir að vera kóralrauður.

Síðasta sumar eyðilagðist því miður uppáhaldsborðdúkurinn minn, bómull-lín blanda í blá-gráum lit, þegar vax frá flugnafælukerti helltist niður á hann. Ég keypti hann þegar við bjuggum í Antwerpen og hef ekki fundið þennan sama lit hér í Englandi. Ég man þegar ég skoðaði dúkana í Merci hvað ég varð hrifin af gráa litnum (graphite grey) og beinhvíta (off-white). Ég er líka svolítið skotin í fjólubláa (violet) dúknum.

Svuntur með rönd, 100% lín, kóralrauð (light coral) + dökkblá (dark navy blue)

Önnur vara frá Merci sem mig langar í er svunta með rönd í svo til hvaða lit sem er. Þær eru einnig úr þvegnu líni sem er náttúrlega krumpað. Svunturnar eru fáanlegar í einni stærð og maður getur notað hálsbandið eða brotið þær saman og bundið um mittið.

myndir:
Merci

Góða helgi

Þessa mynd (og fleiri) tók kær bloggvinkona mín og ljósmyndari, Georgianna Lane, í París nú í vor. Stundum vildi ég óska að þessi blóm kirsuberjatránna stöldruðu við aðeins lengur.

mynd:
Georgianna Lane

París: fyrir ári síðan við Palais Royal

Ég var með París í huganum þegar ég vaknaði í morgun og þegar ég leit á dagatalið áttaði ég mig á því með bros á vör að ég var í París á þessum degi fyrir akkúrat ári síðan. Ég átti enn nokkrar myndir úr ferðinni sem ég hafði ekki deilt á blogginu. Myndin hér að ofan sýnir stemninguna fyrir utan Le Nemours kaffihúsið, sem er við Palais Royal í 1. hverfi. Við settumst ekki niður til að fá okkur kaffi þar sem við höfðum verið að borða hádegisverð og eftirrétt á veitingastað hinum megin við Signu. En það var grenjandi rigning og göng Palais Royal veittu skjól.

Góða helgi

Heidi Murphy/White Loft Studio fyrir Style Me Pretty Living

parís: notre dame kirkjan á île de la cité eyjunni

Myndunum sem ég tók í París í október í fyrra hef ég póstað samtímis á bloggunum og í dag geri ég enga undantekningu á því. Ég á enn eitthvað af myndum í skránum mínum og var ekki búin að ákveða hvort ég ætti að deila þeim eða ekki. Einhvern veginn var tíminn aldrei réttur. Í dag rigndi aðeins hér í Luxembourg og mér fannst eilítið dimmt yfir öllu og mundi þá eftir myndunum sem ég tók af Notre Dame kirkjunni.

Því er ekki að neita að gotneskur arkitektúr kirkjunnar er stórfenglegur en fyrir mér eru sumir hlutar hennar myrkir, allt að því hrollvekjandi. Hafið þið lesið Hringjarinn í Notre Dame eftir Victor Hugo? Sæmilegt myrkur í henni! (Skáldsagan er ekkert í líkingu við Disney teiknimyndina, bara svo það sé á hreinu!)

Síðustu myndina tók ég þegar ég stóð á Place du Parvis Notre-Dame og horfði inn í Rue du Cloître Notre Dame. Það er alveg sama hvar maður er í París, það er alltaf einhver úti að ganga með hundinn sinn, einhver með blóm í fanginu eða ferðalangar með kort og myndavél. Jafnvel bæði.

myndir:
Lísa Hjalt
- myndir teknar í október 2012

parís: île saint louis

Það er Parísarstemning á báðum bloggunum í dag enda er París alltaf góð hugmynd, svo ég geri orð Audrey Hepburn að mínum. Á Bright.Bazaar blogginu í gær fann ég tengil á þessa skemmtilegu mynd af Café Louis Philippe, sem er tekin af Nichole Robertson (hún er höfundur bókarinnar Paris in Color). Hugurinn fór að sjálfsögðu strax til Parísar, nánar tiltekið í 4. hverfi þar sem ég var á fallegum haustdegi í október. Við höfðum rölt frá 1. hverfi í austurátt og enduðum í götunni Rue du Pont Louis-Philippe þar sem mig langaði að kíkja í tvær skemmtilegar búðir, Papier + og Melodies Graphiques.

Kaffihúsið sem Nichole tók mynd af er alveg við Pont Louis Philippe, eina af brúnum sem tekur mann til litlu eyjunnar Île Saint Louis, sem stendur í miðri Signu. Fyrstu tvær myndirnar í færslunni eru teknar á brúnni.

Áður en ég fór til Parísar las ég bókina Paris: The Collected Traveler eftir Barrie Kerper. Ég hef minnst á hana áður hér á blogginu og þó að bókin sé langt frá því að vera gallalaus þá fékk ég fullt af fínum hugmyndum við lesturinn. Í bókinni er meðal annars safn greina um París og ein af mínum uppáhalds er eftir Herbert Gold sem kallast 'On the Île Saint-Louis' og hefst á síðu 196. Hér er brot úr greininni á ensku:

The Ile-Saint-Louis is like France itself—an ideal of grace and proportion—but it differs from actual France in that it lives up to itself. Under constant repair and renovation, it remains intact. It is a small place derived from long experience. It has strength enough, and isolation enough, to endure with a certain smugness the troubles of the city and the world at whose center it rests.

The self-love is mitigated partly by success at guarding itself and partly by the ironic shrugs of its inhabitants, who, despite whatever aristocratic names or glamorous professions, live among broken-veined clochards (hobos) with unbagged bottles, tourists with unbagged guidebooks, Bohemians with bagged eyes.

The actual troubles of the world do not miss the Ile Saint-Louis—one doesn't string hammocks between the plane trees here—but the air seems to contain fewer mites and less nefarious Paris ozone.

The lack of buses, the narrow streets, the breeze down the Seine help. And as to perhaps the most dangerous variety of Paris smog, the Ile Saint-Louis seems to have discovered the unanswerable French reply to babble, noise, advice and theory—silence.

One can, of course, easily get off this island, either by walking on the water of the Seine or, in a less saintly way, by taking a stroll of about two minutes across the slim bridges to the Left Bank, the Right Bank, or the bustling and official neighbor, the Ile de la Cite.

Island fever is not a great danger, despite the insular pleasures of neatness, shape, control. Some people even say they never go to "Paris." (In 1924, there was an attempt to secede from Paris and France, and Ile Saint-Louis passports were issued.) Monsieur Filleul, the fishmonger, used to advertise: "Deliveries on the Island and on the Continent."

[svartur texti, minn]

Ég fann greinina í heild sinni á vef Los Angeles Times fyrir ykkur sem hafið áhuga á að lesa hana alla.

Ég á eftir að skoða Île Saint Louis betur því mig langar að eiga betri myndir af byggingunum þar og mannlífinu. Ég á líka alveg eftir að fara í sennilega eina frægustu ísbúð í heimi, Berthillon.

Þegar við vorum þarna í október þá langaði okkur ekki í ís heldur að setjast aðeins niður og hvíla okkur áður en við héldum göngunni áfram. Við fengum okkur te á Le Saint Régis, sem er á horni Rue Jean du Bellay og Rue Saint Louis en l'Île (sjá mynd til vinstri hér að neðan). Þetta var án efa dýrasti tebollinn í lífi mínu hingað til en hann var hverrar evru virði því mannlífið þarna á horninu var stórbrotið; svo gaman að sitja þarna og spjalla og fylgjast með því sem fyrir augum bar.

Eftir tebollann héldum við svo yfir Pont Saint Louis-brúna til að skoða Notre Dame-kirkjuna, sem er á Île de la Cité-eyju.

Ef þið eruð eins og ég og alltaf í stuði fyrir París þá verð ég að benda ykkur á bloggið Happy Interior Blog sem bloggvinur minn Igor skrifar. Ein sería á blogginu hans kallast From Place To Space og undanfarið er hann búinn að ferðast töluvert til Parísar. Ég ætti kannski að vara ykkur við því mig dauðlangar til Parísar í hvert sinn sem ég les Parísarfærslurnar hans.

myndir:
Lísa Hjalt

parís: sacré coeur og útsýni

Ég hef sagt að það líði varla sá dagur að ég lesi ekki um París eða skoði myndir af borginni. Undanfarið hef ég verið að fletta fallegri ljósmyndabók eftir Henri Cartier-Bresson sem ég fékk lánaða á bókasafninu. Í henni eru myndir sem hann tók í París. Ég fékk svo tölvupóst um daginn frá vinkonu sem eyddi áramótunum í París og hún sendi mér ýmsa tengla af því sem hún skoðaði.

Ég var að hreinsa til í tölvunni um daginn og flokka myndir sem minnti mig á að ég átti eftir að deila nokkrum frá ferðinni góðu í október. Ferðin hófst í Montmartre-hverfinu, uppi á hæðinni þar sem Sacré Coeur stendur (er ekki alltaf talað um þessa kirkju sem Hvítu kirkju á íslensku? Það er eins og mig minni það). Þetta umhverfi er fallegt og útsýnið yfir borgina er dásamlegt. Þegar við komum gangandi upp tröppurnar í götunni Rue Maurice Utrillo (google map) þá blasti kirkjan við okkur í allri sinni dýrð, eins og á myndinni hér að ofan. Ég man eftir að hafa staðið þarna gapandi í smá stund áður en ég hafði rænu til að smella af mynd. Eftir að hafa virt fyrir okkur umhverfið þá fórum við inn í kirkjuna sem er ansi tignarleg. Orkan þarna inni er sérstök en ég verð að viðurkenna að það er óþolandi að sjá ferðamenn að stelast til að taka myndir inni í kirkjunni þegar það er bannað - þvílíkt virðingarleysi.

Þið sjáið útsýnið á myndum hér að neðan og líka Square Louise Michel, græna svæðið beint fyrir neðan kirkjuna. Ég skil ekki hvað þessi forljóta svarta bygging - Tour Montparnasse - er að gera þarna. Hver gaf eiginlega leyfi fyrir henni? Ef ég verð borgarstjóri í París einn daginn þá verður það mitt fyrsta verk að láta rífa hana niður. (Verst að líkur á því eru nákvæmlega engar!)

Þrátt fyrir fegurð kirkjunnar og umhverfisins þá get ég ekki sagt að þetta hafi verið uppáhaldsstaðurinn minn í borginni. Það var svo mikið um ferðamenn þarna og þegar við komum niður hæðina að götunni Place Saint-Pierre þá voru götusalar að reyna að ná athygli okkar. Þetta var of túristalegt fyrir minn smekk. Vinir mínir hafa sagt mér að ég eigi að skoða þetta svæði snemma að morgni á sunnudögum eða mjög snemma einhverja aðra daga til að virkilega njóta þess.

Ef þið eruð að rölta niður hæðina til þess að fara inn í 9. hverfi þá endilega haldið ykkur fjarri götu sem heitir Rue de Steinkerque. Það er sennilega ljótasta gatan í allri borginni, ekkert nema túristabúðir og varningurinn átakanlega hallærislegur.

Bókin sem ég minntist á hér að ofan heitir Propos de Paris (Paris à vue d'oeil á frönsku) eftir Henri Cartier-Bresson. Myndirnar í henni eru samtals 131, svarthvítar og teknar yfir langt tímabil. Mér finnst þessi af nunnunum fyrir framan Sacré Coeur svo skemmtileg. Fyrir ykkur sem hafið áhuga á ljósmyndun þá er meðal annars að finna þessa þekktu mynd af pari að kyssast á kaffihúsi.

myndir:
Lísa Hjalt
myndir frá París teknar í október 2012

parís í rigningu

Ég hef verið aðeins upptekin og sleppti því að pósta færslum síðustu tvo daga. Ég birti þessar myndir á ensku útgáfu bloggsins á laugardaginn, en ég vil birta þær hér líka.

Efsta myndin er tekin á Montmartre hæðinni þar sem Sacré Coeur kirkjan stendur. Við vorum nýbúin að skoða kirkjuna og vorum að dást að útsýninu yfir borgina. Við fórum svo með metró út í 6. hverfi og þegar þangað var komið byrjaði heldur betur að rigna. Það var ágætt að flýja inn á veitingahús og njóta góðrar máltíðar á meðan mestu skúrirnar gengu yfir.

Ef þið eruð stödd í París í rigningu og nennið ekki á safn þá get ég mælt með því að rölta undir bogagöngunum í Palais Royal garðinum. Þar má finna alls kyns búðir og til að fara inn í sumar þarf að banka. Það borgar sig ekki að vera of túristalegur ef þið ætlið inn í eina slíka; starfsfólkið hefur nákvæmlega enga þolinmæði fyrir túristum, sem ég skil mjög vel. Passið að setja upp sparibrosið og segja bonjour madame eða monsieur um leið og ykkur er hleypt inn.

myndir:
Lísa Hjalt

París, 17. október 2012 - 1: útsýni frá Square Louise Michel (græna svæðið fyrir neðan Sacré Coeur) / 2 + 4: Tuileries garðurinn / 3: Palais Royal garðurinn; Daniel Buren hannaði strípuðu súlurnar / 5: Louvre pýramídinn

París: stemningin á Café de Flore

Er ekki í góðu lagi að skreppa aftur til Parísar í huganum? Þið sem fylgist með ensku útgáfu bloggsins hafið væntanlega séð þessar myndir fyrr í dag. Ég var að horfa á rigninguna út um gluggann í morgun og fannst þá tilvalið að deila myndum sem teknar voru á milli skúra í París.

Við vorum að rölta um 6. hverfi, rólega að fikra okkur í áttina að kaffihúsinu Café de Flore, þegar það fór að rigna eins og hellt væri úr fötu. Við hinkruðum og náðum svo á leiðarenda áður en það fór að rigna aftur. Við fengum borð úti þar sem við sátum í skjóli og hlýju og fylgdumst með mannlífinu á horni Boulevard Saint-Germain og Rue Saint-Benoît. Þetta kaffihús er með þeim þekktustu í París, oft tengt við Jean-Paul Sartre og Simone de Beauvoir því þarna áttu þau til að sitja og ræða heimspekileg málefni eða sinna skrifum. Þau mátti líka finna á Les Deux Magots, sem er nokkrum skrefum frá þessu.

Það hefur ekkert breyst á Café de Flore. Í áratugi hefur stíllinn verið sá sami og maður fær á tilfinninguna að tíminn hafi hreinlega staðið í stað. Þetta er hin fullkomna Parísarklisja; þjónar með hvítar síðar svuntur ganga á milli borða og heimamenn drekka kaffið sitt innan um ferðalanga. Ég skrapp inn til þess að kíkja á böku dagsins og aðrar kræsingar og veitti því athygli sem fram fór innandyra. Mikið af fólki sat einsamalt við borð og það var meira eins og það væri heima hjá sér. Það var búið að koma sér þægilega fyrir með allt sitt dót og virtist ekki upptekið af því hvað var að gerast í kringum sig. Ég valdi mér maison tarte sem var sítrónubaka og hugsaði með mér að líklega sæi ég þetta fólk við sama borð ef ég kæmi aftur daginn eftir.

Eins og ég sagði, hin fullkomna Parísarklisja.

parís: luxembourg garðurinn

Enn og aftur fer ég með ykkur til Parísar enda fæ ég ekki nóg af því að skoða myndirnar og dásama þessa borg. Án efa var ein af notalegustu stundum ferðarinnar sú sem við eyddum í Luxembourg garðinum í dásamlegu haustveðri. Garðurinn er í 6. hverfi og í honum er að finna fallegar styttur - Medici styttan á efstu myndinni er sú allra þekktasta - og gróður. Við norðurenda garðsins er glæsileg höll sem hýsir öldungadeild franska þingsins, Le Sénate. Eftir góðan göngutúr um garðinn settumst við á stóla og nutum kyrrðarinnar og umhverfisins. Það er greinilegt að Parísarbúar kunna að meta þennan garð og mátti sjá ansi marga á ferli eða sitjandi
á bekk að lesa.

myndir:
Lísa Hjalt

parís: eiffel turninn

"I ought to be jealous of the tower. She is more famous than I am."

Gustave Eiffel (1832-1923)      

Ég er enn í Parísaralgleymingi og á nóg eftir af myndum til að deila á blogginu. Ef þið eruð á leið til Parísar þá er ansi líklegt að þið ætlið að skoða Eiffel turninn. Frá Trocadéro torginu hafið þið frábært útsýni á turninn. Ef þið notið metróinn til að ferðast þá farið þið út á þeirri stöð og um leið og þið labbið upp tröppurnar og fyrir hornið þá blasir hann við ykkur í allri sinn dýrð. Frá torginu getið þið svo fikrað ykkur nær turninum ef þið ætlið að fara upp til að njóta útsýnisins.

myndir:
Lísa Hjalt